Zo toonde zijn onderzoek onder meer aan dat voormalig kindsoldaten in Nepal meer problematiek vertonen dan leeftijdsgenoten, een verschil dat niet alleen te verklaren is door een verschil in beleefde traumatische ervaringen. Zijn onderzoek toont verder aan dat een groepsinterventie gematigd effectief is. Zo is er een vermindering in problemen zoals agressie te zien en een versterking van prosociaal gedrag en hoop. Op afname van psychiatrische klachten is echter weinig vooruitgang te zien. Jordans promoveerde op dinsdag 27 april aan VU medisch centrum in Amsterdam.

Naast groepsinterventies onderzocht Jordans ook individuele interventies. Hieruit blijkt dat individuele psychosociale zorg als erg steunend en toereikend wordt ervaren door cliënten, al voldoet het niet altijd aan de verwachtingen en zijn aanpassingen aan de culturele context vereist. Uit onderzoek in Burundi blijkt dat de effectiviteit van de individuele therapie toeneemt hoe meer er tijdens de behandeling specifiek aandacht is voor de therapeutische relatie, de betrokkenheid van de familie en een probleemoplossende houding. Verder blijkt dat een nieuw ontwikkeld instrument om psychosociale problematiek te identificeren, de Child Psychosocial Distress Screener, een valide instrument blijkt om te bepalen welke kinderen hulpverlening nodig hebben.

Het onderzoek van Jordans geeft concrete handvaten voor de verbetering, en theoretische onderbouwing, van zorg voor kinderen in extreem moeilijke omstandigheden. Het onderzoek is uitgevoerd tussen 2004 en 2008 in Boeroendi, Indonesië, Sri Lanka, Soedan en Nepal. Jordans werkt als onderzoeker bij HealthNet TPO en zal zijn onderzoek en de ontwikkeling van een psychosociaal zorgsysteem voortzetten.

via: zorgkrant